ตั้งชื่อเข้าไปนั่น 555 เราเป็นคนเล่าอะไรสั้นๆไม่เป็น ไม่ได้เอากล้องไปเลยไม่มีรูปเลย - -

ไม่ได้ไปรับ ไม่ได้ไปมีต ไม่ได้ไปซีด และไม่ได้ไปทไวไลท์!!! *คล้องจอง* งานนี้ซินคือตัวแปร ไม่มาก็จะใช้ชีวิตปกติธรรมดา เพราะบัตรซีดก็ไม่ได้ มีตก็ มันต้องซื้อปฏิทินแล้วปฏทินทงบังฯเรายังไม่เคยซื้อเลยด้วยซ้ำ ก็เลยปล่อยมันไป......... จนวันพุธไปเรียนตามปกติเลิก 9 โมงครึ่ง แนนไปสตูฯทไวไลท์ส่วนที่เหลือ 3 คนคิดว่าป่านนี้ไปยังจะได้เข้าหรอ?? เลยกลับบ้าน... แล้วมารู้ทีหลังว่า.......แนนเข้าได้! ทั้งๆที่เลิกเรียนพร้อมกันแท้ๆ... แต่เราเลือกที่จะกลับบ้าน โฮกกกก ใครจะไปคิดว่าจะได้เข้าวะ??? เจ็บใจๆ -*- ตกดึก งานเริ่มเว็บแคมก็ไม่ได้ดู วิทยุก็ไม่ได้ฟัง ทำอะไรอยู่วะตอนนั้น? - -

พฤหัส 1 ก.พ. ก็ยังคงไปเรียนตามปกติ คิดจะหยิบกล้องติดกระเป๋าไปอยุ่ แต่กลัวโดนจับได้ละแบบ อ่ะแน่~~ เอากล้องมาเผื่อเมิงคิดอะไรอยู่?? งี้.... ละใส่กระโปรงตัวแคบ กะรองเท้าผู้หญิงๆมีส้นนิดนึง เพิ่งซื้อใส่มาประเดิมวันแรก วันนี้สาวซะ.. เรียนไปได้คาบนึงเลิกบ่าย 3 โมง 10 เหลืออีกคาบนึง แล้วแนนมันโทรมา (หรือโทรไปหามันวะ) ว่าบัดนาว.. คิบอมกำลังเล่นกะแควนๆเพลงอยู่ที่ระเบียงรร. 3 คนที่เหลือนั้น เลยตัดสินใจสายฟ้าแลบไปดุสิต... อารมณ์ว่าเจ็บใจเมื่อวาน แต่ชังกะ!! สภาพวันนี้อย่างที่บรรยายไป ไม่ได้เหมาะแก่การตามเลยนะ?? เอาเหอะ =___= ไปถึงดุสิตประมาน 4 โมงเย็นมั้ง โอ่วววววคนนนเยอะมากกกกกกกกกกก แล้วมันใจกลางเมืองอะ คนที่เค้าผ่านไปผ่านมาก็แบบ เฮ้ยมีไรเกิดขึ้น? คนจะโดดตึกเร๊อะ!!! แหงนหน้ากันแล้วก็ชี้ๆขึ้นไปข้างบน 5555555 แนนอยุ่โน่นนนนนฝั่งสวนลุม นั่งเฝ้ารถตู้.. เราก็ปักหลักอยู่ตรงที่เค้าอยู่กันนั่นแหละ เมื่อยคอ+หน้ามืดเล็กน้อย แหงนมองเนี่ยะ แก่สิ?... T__T ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ ยังคงเห็นแต่ผ้าม่านโดนลมพัดไหวๆ เริ่มหิวแล้วววว ข้ามไปซื้อแมคมานั่งกินกัน หาที่นั่งได้ยังไม่ทันจะแจกเสบียง เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้น!!! วันนี้จะได้กินม้ายย กว่าจะเห็นก็เดินกลับเข้าไปละ ใครไม่รุจำไม่ได้ ก็เลยปักหลักยืนกินกันตรงนั้นเลยก็ได้วะ ระหว่างนั้นก็นานๆจะสลับออกกันมาที ป๋าฮันบ้ายบายน่ารักเหมือนเด็กเลยอ่ะ โดนแกล้งปิดประตูไม่ให้กลับเข้าไปด้วย ,,>___<,,

เวลาผ่านไปจน 6 โมงเย็น ทุกคนพร้อมใจกันร้องเพลงชาติดังมาก พี่พนักงานดุสิตปรบมือให้เลย ฮาดี แต่เค้าดีนะ เค้าไม่ด่าไม่ไล่ พูดกันดีๆ จัดที่ให้นั่ง ให้อยุ่ในขอบเขต ดีอ่ะ... จน 6 โมงกว่าๆแค่ไหนไม่รู้แต่ฟ้ามืดแล้ว เมื่อรถหงทองเริ่มขยับ ความวุ่นวายก็เกิดขึ้น เราจับมือวิ่งกัน 3 คนตกลงกันไว้แล้วว่าอย่าปล่อยมือเด็ดขาด หลงกันแล้วเสียเวลา ไปได้ทำเลตรงทางวนรถส่งผู้โดยสารชั้น 2 อ่ะ ทางมันลาดๆ แต่ระดับที่เรายืนมันอยู่ระดับหน้าต่างรถพอดี แจ่ม... พอทุกคนขึ้นรถพร้อม รู้เลยว่าฮยอคแจนั่งตรงไหน มันเอาคทาไฟกระพริบที่แฟนเพลงให้มา เอามาเล่น เด่นซะ ขอบคุณที่แกนั่งข้างคิบอม >_< รถวนออกมา แทนที่จะเห็นคิบอมที่นั่งริมหน้าต่าง เปล่าเลย เห็นซีวอนที่อยู่อีกฝั่งนึง คือออร่าเปล่งไง เห็นมาก่อนเลย ~_~;;; คิบอมยิ้มแบบนั้นอ้ะ! ตาหยีๆแบบนั้นน่ะ ละลายยย ข้างหลังเป็นป๋าฮัน แล้วก็เห็นหัวขนุนเหลืองๆ มันจับรายละเอียดไม่ค่อยได้ จำได้แต่คนนั่งฝั่งคิบอม พอรถมันเลยไปแล้วก็ไหลๆตามฝูงชนไป เข้าใจเลยว่าไหลตามมันเป็นยังไง รองเท้าใหม่กุจะขาดวันนี้ซะล่ะมั้ง? -*- แต่เรา 3 คนยังคงเหนียวแน่น ในใจเอาแต่คิดว่า ทำไมกุไม่เอากล้องมาตั้งแต่แรก? ------*------- รถออกประตู รร.ไปติดไฟแดงพอดี แล้วรถมันยังไม่จอดสนิท คือมันเพิ่งจะไฟแดงอ่ะ แล้วคือมีคนเกือบ 20 คนได้วิ่งข้ามถนนไปหาที่รถอีกอ่ะ แล้วรถคันอื่นเค้าก็บีบแตรกัน คือมันขวางแล้วมันอันตรายมากอ่ะ ไม่กล้วตายกันรึไงวะคะ? เกินไปแล้วแบบนี้ ---*---- เราก็รออยู่ตรงฟุตบาท ตะโกนใส่กันไม่เป็นภาษาคน แต่คิดๆกันไว้แล้วว่าให้รู้แน่ว่าไปไหนก่อนแล้วค่อยตามไป พอรถหงทองลับตาไปซักพัก ฝูงคนก็หายวับไปกับตา ลาก่อนดุสิต...

ข้ามถนนไปนั่งฝั่งสวนลุมโทรถามเพื่อนเป็นระยะๆ พอมันบอกว่าลงทางด่วนที่พระราม 9 ทางไปอสมทอ่ะแหละ ไปไหนยังไม่รู้ แต่ให้นั่งรถออกมาก่อน เด๋วรถจะติด ก็โบกแท็กซี่ไป เจอคนขับงี้เง่าเล็กน้อย มันคิดว่าพวกเราจะไป RCA กัน หน้างี้อ่ะนะ?? =[]=;;; พอบอกว่าจะไปสยามนิรมิตตรงแถวๆศูนย์วัฒนธรรม ฟังเป็นไปแดนเนรมิต!! ไม่รู้จะขำหรือโมโหดี -- -- เออสรุปคือSJไปดูโชว์ที่สยามนิรมิตกันค่ะ เจอรถตู้มอเรา 3-4 คันได้ เยอะอ่ะ พอเดินเข้าไปในสยามนิรมิต รถตู้จอดเรียงรายกันอย่างกะอู่รถตู้! แต่อยากเข้าห้องน้ำอย่างแรง เดินไปหาห้องน้ำแล้วเห็นเค้ามุงๆไรกันตรงหน้าห้องอาหาร ยืนดูอยู่ซักพักจนเข้าใจละว่า มันกินข้าวกันเสร็จไปแล้ว ละในห้องนั้นเค้ากำลังจะเก็บโต๊ะละพนักงานเพศที่ 3 สองคน ที่ดูเหมือนจะพยายามสานสัมพันธ์กับเด็กๆ เอาของออกมาล่อพวกแฟนคลับ ขวดน้ำซีวอนเอย... หลอดน้ำ กระป๋องโค๊ก ไม่ประมูลละเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองไปเลยล่ะคะ? เหอๆ..... ละเราแอบเห็น พอมันกลับเข้าไปในห้องมันก็ไปเสพสมกะของเหลือกันอยู่ 2-3 คนกันอย่างโรคจิตมากๆอ่ะ! อิกะเทยคนนั้นเอาผ้ากันเปื้อน(ที่ใช้เวลากินข้าวอ่ะ ผื้นใหญ่ๆนิดนึง) เอามาดมอย่างดี๊ด๊า แล้วก็หยิบอาหารที่เหลือบนโต๊ะกินกันอย่างหนุกหนาน แล้วมันถึงค่อยเอาออกมาให้เด็กที่รอข้างนอกอีกที -----*-------

ระหว่างที่โชว์กำลังเล่นไป ก็รอๆๆ โชว์เลิก 3 ทุ่มครึ่ง พอนั่งเฉยๆแล้วชอบฟุ้งซ่าน เรามาทำอะไรกันที่นี่วะ? จะได้อะไร? มารอมันดูโชว์อ่ะหรอ? - - แต่มาแล้วก็นั่งรอไปเหอะ ที่เดิมตรงห้องอาหารหน้าห้องน้ำอ่ะ แนนมันไปดูโชว์บัตร 1500 บอกว่าได้นั่งห่างจากพวกนั้น 4 แถว มองจากข้างหลังเอาตลอดเลยโทรถามมันได้เป็นพักๆว่าใกล้เลิกยัง จน 3 ทุ่ม... ที่ๆเรานั่งกันอยู่ดีๆก็โดนไล่ซะงั้น เพราะอะไร? เพราะมันกำลังจะออกมาจากตรงนี้นะเซร่!! เลยได้อยู่ต้นแถวหน้าประตูเฉยเลย?? พอเริ่มกั้นรั้วตั้งแถวเข้าที่เข้าทาง อิพนักงานกะเทยนี่เอาอีกและมีอะไรมายั่วพวกเราได้เสมอ เหมือนจะเป็นลายมือเขียนในกระดาษว่า Kob Khun Kab ตกลงใครเป็นคนเขียนจำไม่ได้ แล้วมันก็ชอบพูดว่า พี่อ่ะอยากให้จะตาย พี่จะเก็บไว้ทำไม เดี่ยวพี่จะให้ อะไรงี้ แล้วก็ไม่รู้ได้ให้ป่าว เห้อะ - -* ยืนรอนานมาก พยายามจะคุยกะพี่การ์ดมากกว่าคุยกะอีนี่ เจอแต่คนใจดีอีกแล้วอ่ะ ลุงการ์ดของสยามนิรมิตมาถามมาคุยออกแนวว่าสงสัยว่าฟังภาษาเค้าไม่เข้าใจแล้วชอบได้ยังไง ร้องเพลงเค้าได้มั้ย? ป้ายนี้เขียนว่าอะไร? การ์ดของ SJ เองก็ดี เห็นหน้าเหี้ยมๆงี้ก็เหอะ แต่จะมาเคลียร์ทางเดินให้มันกว้างอีก กลัวยื่นมือไปจับ ก็สัญญากันไปแล้วว่าจะไม่ยื่นมือเจงๆเชื่อสิคะ!! ขี้เกียจเขยิบมันเข้าที่แล้ว - - มองดูทางว่างๆที่กั้นให้มันเดิน... ใกล้.. ใกล้เกินไป.. ≧～≦ จากที่คิดว่ามาที่นี่แล้วจะได้อะไร.. ได้เกินคาด

3 ทุ่ม เกินครึ่งไปเท่าไหร่ไม่รู้ โชว์จบเลทนิดหน่อย เมื่อประตูเปิด.. เมื่อสต๊าฟเกาหลีออกมาก่อน แค่สต๊าฟก็ผงะได้..หล่อ 55 และคนแรกก็เป็นป๋าฮันนำอีกแล้ว แก่ที่สุดในตอนนั้นแล้วสินะ เลยต้องทำหน้าที่ลีดเดอร์ (เกี่ยวมั้ย) ไม่กรี๊ด ไม่ยื่นมือ ได้แต่มองให้เต็มตา พยายามมองให้ครบทุกคนแค่โบกมือให้เล็กน้อย โอเค ทีนี้เห็นครบทุกคนแล้วจริงๆ (ยกเว้นพวกที่กลับไปแล้ว) อุคกี้ทรงอะไรน่ะ? น้องโจหล่อออออ พอขึ้นรถไปหมดแล้วก็ตามๆรถไป รองเท้ากุนี่อึดเหมือนกันแฮะ กุเองก็อึดด้วยเช่นกันที่ใส่ไอ้นี่วิ่งได้ แต่กระโปรงก็อึดอัดโว้ย~!! พอหงส์ทองออกไปก็อันนี้รู้แล้วแน่ๆว่าไปสุวรรณภูมิแล้วแหละ คงไม่ไปไหนแล้ว ก็โบกแท็กซี่ได้ถึงจะเป็นลุงก็เถอะ แต่ตามจนทันอ่ะ ลุงเหยียบ 120 พอเริ่มอยู่บนทางต่างระดับใกล้ๆจะถึงอาคารผู้โดยสาร คือรถที่อยู่ในที่นั้น 99% เป็นรถตาม SJ ทั้งหมดพอถึงทางโค้งปุ๊บวิวมันแพนออกมาเห็นภาพเลยอ่ะ ว่าก่อนหน้าหงทองโล่งงงงละหลังจากนั้นเป็นวัตถุที่เรียกว่ารถตู้เกือบ 100 คันได้ตามเปนพรวนเยอะค่อด!! เราอยู่กลางๆเห็นละบับ อะไรกันเนี่ยะ!! ละหันไปมองข้างหลังเรามีขบวนรถยาวไปอีก 300 เมตรได้มั้ง โฮกกกก ไปถึงก็เข้า Terminal 1 ก็เจอเลย Check-in ที่จะไปเกาหลี-ญี่ปุ่น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาสุวรรณภูมิ เออมันก็ไม่ยากอย่างที่คิดนะ ข้างในแอร์หนาวโคตร ข้างนอกลมก็แรง เอายังไงกะชีวิตเนี่ยะ นั่งรอข้างในแหละ แต่คราวนี้ที่รอมันลงจากหงทองนานเกือบชั่วโมงได้มั้ยเนี่ยะ? ตอนนั้นไหนว่าเครื่องออก 5 ทุ่ม ละจะทันมั้ยน่ะ? รอจะหลับเลยตอนนั้น พอมันลงมาก็เหมือนเดิมโบกมือทีนี้มากหน่อย จะได้เจออีกป่าวไม่รู้ ขอบคุณนะสำหรับวันสนุกๆอีกวันนึง ถึงจะจนลง+เหนือยไปบ้างก็ยอม บ๊าบบายยยยยยยย~~~~~~~~

พอมันไปกันแล้ว เออ เจอแนนที่สุวรรณภูมิ หลังจากที่แยกกันตามแล้วคุยกันแต่ทางโทสับมาตลอด แนนก็แยกกะเพื่อนแล้วมากลับกะพวกเรา สมาชิกครบองค์เลยทีนี้ 4 คน พากันนั่ง Shuttle Bus ไปต่อสาย 555 ไปค้างบ้านจอยที่รังสิตกัน เหมือนตอนคอนเสิร์ตทงบังฯเลย แต่คราวนี้ครบองค์ ถึงบ้านจอย ตี 1 ได้ ซื้อมาม่าเข้าไปกิน กว่าจะได้นอนก็ตี 3 นอนไป 3 ช.ม. ครึ่งได้ ตื่น 7 โมงไปกินโจ๊กกลับมาอาบน้ำละก็ใส่ชุดนศ.ชุดเดิมอ่ะ อนาถตัวเองจริงๆ แต่เมื่อคืนยืมเสื้อจอยแล้วก็กางเกงแนนใส่นอนนะเว่ย คืออย่างงว่าทำไมไม่ยืมเสื้อเจ้าบ้านใส่กลับบ้านไปก่อน เพื่อนเราอ้วนค่ะ 5555 ดีจริงๆ แล้วก็ไม่มีใครเตรียมอะไรมาเล้ย เที่ยงตรง ออกจากบ้านจอยไปมหาลัย ไปงาน Job Fair กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่กุจะต้องหางานทำ T_T ขอใบสมัครเค้ามาทั่วจนกรอกให้หมดภายในวันนี้ไม่หมด เลยเอากลับมาบ้านแล้วค่อยส่งไปทางจดหมายเอา

คือจะได้ไม่กลับบ้านมือเปล่า มีข้ออ้างดูเป็นการเป็นงานนิดนึง 555 ขากลับนังแนนยังจะลากไปซื้อของที่เซ็นลาดอีก -*- กุจะตายอยู่แล้ววว แบตขีดสุดท้ายเนี่ยะ โฮกก กลับมาถึงต้องมาเซิททำรายงานกลุ่มอีก แต่ดีที่เป็นแค่หัวข้อเล็กๆหาแป๊บเดียวก็เสร็จ แต่ทรหดชะมัด ชีวิต 2 วันมันต่างกันสุดขั้ว สนุกดี

สรุป เป็นที่น่าพอใจ ถ้าทงบังฯได้แบบนี้มั่งก็คงดี - - ที่ตั้งไตเติ้ลอย่างงั้นก็เพราะรู้สึกว่ากับ SJ แล้วโชคดียังไงไม่รู้ เราชอบเป็นงี้ คืออะไรที่หวังมากๆแล้วจะชอบผิดหวัง แล้วอะไรที่ไม่หวังมักจะได้ บลอคนี้คงไว้อัพแต่งานแปลของเรา แล้วก็เวลาไปตามมานี่แหละ ลบเรื่องส่วนตัวออกไปหมดละ แล้วก็จะไม่อัพแนวไดอารี่แล้วแหละมั้ง report ยาวๆแบบนี้คงได้อัพอีกทีก็นู่นเลยล่ะมั้ง คอนเสิร์ตทงบังฯ รีบๆหางานทำให้ได้ซะ แล้วเก็บเงิน พยายามต่อไป!! ขอบคุณที่อ่านมาจนจบ ^^" แล้วก็!!

Happy Birthday Nong Jo* キューヒョーン<3